Poniedzialek vs. belgijskie czekoladki

Poniedziałki na ogół nie stanowią dla mnie traumy, bo w moim przypadku są wolne. Reszta dni w sumie też  mnie jakoś nie dotyka, bo lubię swoją pracę. Nie trudno jednak wyczuć w powietrzu ogólnonarodowy wisielczy nastrój spowodowany poweekendowym powrotem do standardowych zajęć. Do tego w Polsce jak to w Polsce ciśnienie zawsze za niskie. Albo za wysokie (dziś za wysokie). Kawa za kwaśna, pogoda zbyt szara, za dużo ludzi w tramwaju, no i zimno. Więc spać się chce. I nawet ponarzekać nie można.

W razie wisielczego nastroju należy wysłać swojego złotego mężczyznę po belgijskie czekoladki - jak to zrobić?

1. Wysłać siostrę chłopaka do Brukseli.
2. Wysłać chłopaka w odwiedziny do siostry.
3. Sprawić żeby wiedział, że uwielbiasz czekoladę.
4. Czekać.
5. Zajadać.

Ale przejdźmy do meritum sprawy. Przecież nie chodzi mi o to żeby zachwycać się zrzędliwą twarzą polskości ale żeby pochwalić się tym co dostałam ;)

Proszę:

Wiem, że niektórzy nieco bardziej czyszczą produkty spożywcze przed ich fotografowaniem , no ale bez przesady - czekoladki są do jedzenia, nie fotografowania.

Dziękuję :)

Idziemy na piknik!

Podobno robi się piknik. Albo idzie się na piknik. Ja zjadam piknik. Organizacja trochę się komplikuje, kiedy do najbliższego sklepu są dwa kilometry, a jedyny rower darzy się ograniczonym zaufaniem. Ale czego się nie znajdzie w lodówce, szafce i owocowo-warzywnym koszyku.

Stadion Prawie-Narodowy

Co z tego, że tłumy, i że jeszcze pewnie nie raz wyłądujemy tam na jakimś koncercie (hm, meczu?). Zgodnie z jednym z pierwszych praw polskiej mentalności - jest za darmo, to iść trzeba. Tak wylądowaliśmy na zwiedzaniu warszawskiego Stadionu Narodowego, chociaż nie wiem czy w ogóle mogę go tak nazywać. Podobno Narodowym może się nawywać tylko Stadion Śląski, bo taki status nadał mu PZPN w 1993 roku. Ale już nie będę udawać, że się znam.

Oto ON! Widok z mostu Poniatowskiego.

Na telebimach (jeszcze na ziemi) dość samczykowy (czyt. uderzający głównie w męskie serca i umysły) filmik na temat Stadionu.

Było dość rodzinnie. I zdjęcia były. 

Wszechobecne polskie akceny i akcenty przedsiębiorczości Polaków (tych przed Stadionem) zarazem.

Nawet dziura w dachu jest fajna.

Samoloty też latały, a na budowie warto nosić kask.

Były ulotki, za jedną z nich Konrad, a za Konradem trybuny do testowania. Fotele wyglądały na całkiem wygodne, ale kolejka do nich wydawała się nie mieć końca. Odpuściliśmy.

Chorągiewki dość szybko rozpełzy się po Warszawie, a przynajmniej po jej centrum.

Jednak zmęczenie dopada nawet po darmowych przyjemnościach, a wyjść nie tak łatwo. W końcu się udaje. Kolejny przystanek to wietnamskie jedzenie, ale to długa (i osobna) historia.

Nie ma jak u Babci - leczo dokumentowane telefonem

Dziś zaliczyłam spontaniczną wizytę u Babci Marysi. Oprócz tego, że zostałam nakarmiona jogurtową czekoladą, obejrzałam zdjęcia z życia rozrywkowego (mówię całkiem poważnie) chóru parafii Wniebowięcia NMP w Warszawie przy okazji wysłuchując paru uroczych komentarzy na ich temat.

...ale połowa nie chodzi: ta jest chora, ta nie żyje, ta jest leniwa...

Tutaj takie rybki jesteśmy. (Babcia - czwarta pani od lewej)

Usiadłam z Wiesią, bo ona taka modląca - gorzej by było trafić na kogoś, kto dużo gada. (w drugim rzędzie od przodu, po lewej stronie)

Kiedy? Popatrz sobie na stół: jak jajeczko to Wielkanoc, jak śledzik to Boże Narodzenie, a jak nic z tych rzeczy to inna impreza.

Próba z ulubionym organistą. Prawda jest taka, że i tak wszystkie starsze panie wzydychają jak nastolatki do Księdza Profesora przewracając oczami kiedy zbiera na tacę ;)

Swoją drogą najfajniejsze było to, że trafiłam na moment masowej produkcji leczo, które stanowi nasz główny posiłek w sezonie cukiniowo-pomidorowym. Zawsze chciałam spisać przepisy Babci - na leczo, gołąbki, naleśniki (zwanymi przez Babcię plackami naleśnikowymi ;), ale nie jest to takie proste, bo jedyną słuszną metodą stosowaną w babcinej kuchni jest metoda na oko.

Tak więc na leczo potrzeba (zdjęcia komórką, wybaczcie):

tyle cebuli i papryki,

tyle pomidorów,

tyle cukinii,

i tyle kiełbasy.

Spróbuję podsumować.

Składniki 

• 4-5 cebul
• 2 papryki
• 7 pomidorów
• 6 średniej wielkości  świerzych cukinii
• 4-5 kiełbasek, które łatwo obierają się ze skórki
• masło
• czosnek
• sól 

Przygotowanie

1) Posoloną cebulę dusić na maśle 3 minuty. W tym czasie pokroić papryki w kostkę, dodać do cebuli i dusić jeszcze 5 minut.
2) W tym czasie obrać i pokroić kiełbasę. Cukinię tylko pokroić (w dużą kostkę), będzie bardziej chrupiąco i zdrowiej. Zagotować osoloną wodę w pojemnym garnku (tyle wody żeby przykryła mniej więcej połowę cukinii).
3) Dorzucić kiełbasę do cebuli i papryki, dusić razem kolejne 5 minut.
4) Do garnka z wrzącą wodą wrzucić cukinię, podgrzewać do ponownego zagotowania mieszając. Gotować jeszcze minutę, nie dłużej, bo cukinia rozmięknie.
5) W tym czasie naciąć skórki pomidorów i umieścić je w żaroodpornym naczyniu.
6) Cukinię, która gotowała się już minutę przecedzić przez sitko. Wrzątku z cukinii można (a nawet nałeży) użyć do sparzenia pomidorów.
7) Pomidory obrać i pokroić, wrzucić do dużego garnkna. Tam połączyć z resztą składników: cebulą, papryką, kiełbasą i cukinią. Dusić jeszcze chwilę na małym ogniu, doprawić czosnkiem i solą do smaku.

Można podawać z ryżem lub chlebem.

Może przepis nie brzmi zbyt prosto, ale w rzeczywistości jest bardzo przyjemny. Jedyną wadą jest to, że do tej pory śmierdzę cebulą ;)

Lampiony szczescia: Poznan-Warszawa

 W Noc Kupały w Poznaniu dziki tłum puszczał azjatyckie lampiony szczęścia:

  

Widok robił wrażenie, więc Warszawa pozazdrościła. Szkoda (dla nas, a dobrze dla lotniska), że nie przyszło aż tak wielu lampioniarzy jak w Poznaniu, ale i tak super było popatrzeć. Zostawimy już rekord Polski w spokoju ;)

parę minut po dziesiątej

Asia dokumentuje komórą, bo jej superfajny nowy sprzęt fotograficzny dopiero nadciąga pocztą ;)

puszczanie lampionów samo w sobie sprawia wrażenie bardzo absorbujacego

"Łukasz, kup Asi ten lampion, bo będziesz miał przejebane."
Na szczęście kupił ;) 

Wolność! Pietnasty Piknik Naukowy w Warszawie

Prawie całą sobotę spędziłam na Pikniku Naukowym organizowanym przez Polskie Radio i Centrum Nauki Kopernik. Rano pracowałam przy tablicy, na której ludzie pisali czym jest dla nich wolność. Na początku wzdawało mi się to brudną robotą i czułam się trochę jak Świadek Jehowy, który chodzi po różnych blokach i dzwoni do mieszkań próbując na siłę porozmawiać o Piśmie Świętym. Tak samo ja podchodziłam do ludzi zagadując o byle jaką bzdurę, a potem prosiłam o doklejenie kolejnej karteczki do "wolnościowej" tablicy. Jednak później okazało się, że pierwsze karteczki spowodowały lawinowe zapełnianie się każdej wolnej przestrzeni. I super.

Dla najmłodszych wolność to ptak:

Dla nieco starszych 10 min bez rodzeństwa, ewentualnie "Wolność to freedom, a freedom to wolna chata":

Dla tych już dorosłych wolność ma zupełnie inny wymiar ;)

A więcej przykładów jest tutaj:
https://picasaweb.google.com/wielka.amoeba/WolnoscPiknikNaukowy2011#

Poczatek

Założyłam  bloga już dawno, dawno temu, ale ciągle nie mogłam zabrać się do pisania, bo nie miałam pomysłu jak by tu zacząć. Więc żeby w ogóle się z tym ruszyć, zacznę jakby nigdy nic.

Ostatni weekend spędziłam szukając materiału na wystawo-reportaż. Miał dotyczyć Warszawy, a szczególnie Ochoty - jednej z jej dzielnic. Nic nie poradzę na to, że głównym punktem na mapie istniejącej w mojej głowie jest Hala Banacha i otaczający ją bazar - mekka lumpeksoholików, ale też źródło żywności i staroci  dla połowy Stolicy ;)

Niezbyt lubię robić zdjęcia obcych ludzi - głównie dlatego, że (nie wiedzieć czemu) nie chcą za bardzo być fotografowani, z zainteresowania gapią się na fotografa albo co gorsza chcą pozować. Zdobycie obiektów do uwiecznienia pod Halą Banacha również nie okazało się jakieś specjalnie łatwe. Co ciekawe nie chodzi tu o samych ludzi, ale również stoiska. Najbardziej oporna była pani z perukami - za żadne skarby nie chciała żeby cokolwiek fotografować - może niekoniecznie odprowadza podatki z biznesu? ;) W każdym razie bardzo szkoda, bo nigdy jeszcze nie widziałam sprzedawcy tak podobnego do swojego towaru - a przynajmniej fryzury sprzedawcy podobnej do jego towaru.

W celu uzyskania zgody na zrobienie paru zdjęć straganu z rajstopami, musiałam kupić pończochy, ale wydatki szybko się zwróciły, bo od innego handlarza dostałam w prezencie czosnek ;) Oprócz tego dostałam propozycje nagiej sesji od grubego pana z flekami i w tym wszystkim bynajmniej nie ja miałam być naga - a śmiechów pań z sąsiednich stoisk nie było końca... ;)